Cok zordur her başınız sıkıştıgında çağırdıgınızın yardımına koşmak..
Sonra elimi tuttu. Gözlerime baktı. Sıkıca sarıldı. Kafamı omuzuna yasladıgım da “son” yazsın istedim. Orda bitsin istedim. Bitmedi…
Ben sandım ki;
O da sever beni belki, kalbine sokar ben orada uyur kalırım.
Hayır yani sorun değil anlamadıysan bir daha sevebilirim.
Bir kız için ilk olmanın kıymetini bilmemek, geri dönüşü olmayan, en büyük aptallıktır.
Kendimi mutfaktaki sarı bez gibi hissediyorum.
Beynine oksijen gitmesi için kafatasında delik açmak istediğim insanlar var.
Tek korkum yalnızlıktan ölmek. Başkada yok.
Acıyor lan, bildiğin şu kalp acıyor. Acır mı lan kalp, kalpsin sen. Kalpliğini bil. Kan falan pompala. Sen niye acıyorsun ki, ya lütfen.
Her insanın aynalara göstermediği bir yüzü ve kimseye söylemediği bir hüznü vardır…
